Reisverslag: Engeland here we come again!

13 juli 2017 zijn we vertrokken voor onze vliegtocht naar Engeland. Ook nu bleek dat een goede vluchtvoorbereiding weer erg nuttig is.

Plusminus 10.30 uur stegen we op naar vliegveld Midden Zeeland (EHMZ). Daar aangekomen hebben we direct de GAR en het vliegplan gefaxt (de GENDEC hadden we de dag ervoor al via de PC geregeld) Na nog wat gegeten en getankt te hebben zijn we naar Engeland gevlogen. De oversteek hebben we gemaakt via het kortste stuk Calais-Dover, want dan hoef je namelijk geen reddingsvesten mee te nemen. Onder de begeleiding van de luchtverkeersleiding van Brussel, Lille en Londen zijn we 1 ¾ uur later op Rochester (EGTO) geland.

Downwind Rochester

Na het parkeren zag ik 4 gele jassen staan en zei al tegen Mieke dat die vast voor ons kwamen. En ja hoor, na het uitzetten van de motor kwam de border police (hier de marechaussee) al naar ons toe. Ze wilden de paspoorten zien en vroegen waarom we geen GAR hadden gestuurd. Ik kon aantonen dat dat wel was gebeurd op Midden Zeeland. Ze gingen toen even bellen met hun kantoor en zeiden,” u hebt gelijk, onze fax is kapot”. U had ook even kunnen bellen,??  Verder wilden ze alle papieren zien en kwamen tot de conclusie dat verder alles klopte m.u.v. de telefoonnummers die we bij ons hadden. Hun telefoonnummer klopte niet? Nadat ik hun vertelde en liet zien dat ik dat de vorige dag van hun eigen site had afgehaald begonnen ze zich achter de oren te krabben en gaven ons het goede nummer en zeiden dat ze de site gingen aanpassen en wensten ons een plezierig verblijf in Engeland. Na het melden op het havenkantoor had ik een hotel geboekt naast het vliegveld. Toen ik de bevestiging kreeg en zag dat de rekening in dollars was …???? Na goed kijken bleek dat ik Rochester in Amerika had geboekt! Oeps, foutje, maar even bellen!

Vrijdag de 14e wilden we naar een heel klein farmfield, Northiam, dat ligt heel dicht bij een groot landhuis met prachtige tuinen die je kunt bezichtigen. Het veld is PPR maar we kregen geen contact met de eigenaar van het veld, dus ging het bezoek aan de tuinen niet door en zijn toen naar Londen Stapleford (EGSG) gevlogen voor een bak koffie. Stapleford is een veld waar het heel erg druk is met vliegers in opleiding. Na de koffie weer terug naar Rochester. De volgende dag zijn we na te hebben getankt, verder gevlogen naar Lee on Solent (EGHF)bij Portsmouth: één van de vele marinehavens van Engeland. Onderweg moesten we nog wat slalommen om een paar buien met motregen, maar verder was het redelijk goed te doen. Het was er zó druk met radio verkeer dat ik er nauwelijks tussen kwam. Toen het eindelijk was gelukt kon ik landen op de 23 met ongeveer 25 knopen wind op de kop.


Lee on Solent

Nadat we in het hotel waren aangekomen hebben we de stad verkent. Deze was erg veranderd nadat ik er met de marine voor het laatst was geweest. De stad was in positieve zin veranderd en zeker de moeite waard om een keer te bezoeken.

Maandag de 17e zijn we weer vertrokken richting Bath, maar eerst nog even landen op Bembrige (EGHJ) gelegen op het eiland Wight. We waren wel een paar keer eerder op het eiland geweest, maar nog nooit op Bembrige. Op hun website stond dat het restaurant elke dag was geopend, maar het bleek dat het was gesloten op maandag. Na een kwartier zaten we weer in de lucht op weg naar Garston Farm heel dicht bij Bath. Garston ligt in de CTR van Colerne een militair veld. Nadat we contact hadden gemaakt met Colerne werden begeleid tot op de grond door de verkeersleider. Toen we waren geland wilden we de bus pakken naar Bath maar die reed volgens de boer maar 4 keer per dag en voorlopig kwam er geen bus. Dus maar even een taxi gebeld die veel moeite had om het veld te vinden. Later zagen we op het busstation dat er maar 1x per dag een bus reed! Nadat we de prachtige steden Bath en Bristol hadden bezocht heeft de zeer behulpzame eigenaar van de B&B ons weer naar het veld gebracht.  We moesten eerst nog een poosje wachten tot het weer iets opklaarde, want de bewolking hing erg laag en het zicht was marginaal. Tegen de middag was het zover opgeklaard dat we naar het naast gelegen veld Kemble (EGBP)konden vliegen. Dit is een heel groot veld waar ze de grote airliners slopen. Na de koffie op Kemble was het zover opgeklaard dat we de laatste 20 minuten naar Oxford Enstone (EGTN) konden vliegen.


Kemble

Na de landing werden we even door een vlieger naar het station gebracht waar we de trein namen naar Oxford: Een heel drukke stad met ontelbaar veel Aziatische jongeren.

Het weer zag er de volgende dag niet best uit, maar na het bestuderen kwamen we tot de conclusie dat het snel zou stoppen met regenen en dat we daarna best konden vliegen richting Lashenden Headcorn (EGKH). De voorspelling kwam uit want toen we op het veld aankwamen scheen de zon. Na het tanken zijn we opgestegen richting Headcorn en zijn deze keer via de noord kant van Londen gevlogen wat ook een prachtige blik bood op de skyline van Londen. Verschillende grote airliners vlogen voor ons gevoel vlak over ons heen , maar met de transponder geselecteerd en met Londen info was het geen enkel probleem.  Ook zagen we een spitfire aan het stunten terwijl we op weg waren. Na een uurtje konden we de wielen op Headcorn aan de grond zetten.

De laatste avond sliepen we in een 700 jaar oud hotelletje met een pub de Chequers Inn  in Smarden, waar we al een keer eerder waren geweest, heel erg leuk. De laatste etappe bracht ons weer naar Midden Zeeland. na dat ik het vliegplan had doorgebeld via de FIO in Amsterdam en via EHMZ had gevraagd of ze de marechaussee wilden waarschuwen, normaal kan het allemaal via het net, maar op Headcorn lag alles plat zodat het telefonisch beter ging. Onderweg was de verkeersleiding weer in alle landen erg behulpzaam voor het melden van tegengesteld verkeer. Het was namelijk een prachtige vliegdag met erg veel verkeer in de lucht.

Na de landing op Midden Zeeland stond de marechaussee al op ons te wachten. Nadat hij de paspoorten had gezien wenste hij ons welkom terug en konden we een bak soep eten. Toen we de lunch op hadden even weer getankt en terug naar Stadskanaal waar we na 1.40 uur na vertrek uit EHMZ de wielen weer aan de grond hebben gezet.


Engeland is een prachtig vliegland met heel aardige en behulpzame mensen.

In totaal hebben we bijna  11 uur gevlogen en ruim 1800km afgelegd en ook deze keer weer een hoop evaring opgedaan.

Het Sirius team

Freek en Mieke

Reacties zijn gesloten.